WikiDer > Ku-Klux-Klan
Ku-Klux-Klan (KKK) | ||||
Symbol des Ku-Klux-Klan | ||||
| Allgemeine Daten | ||||
| Vorsitzende | Nathan Bedford Forrest William Joseph Simmons (2. Klan) | |||
| Aktiv in | Vereinigte Staaten | |||
| Ideologie und Geschichte | ||||
| Richtung | Äußerst richtig | |||
| Ideologie | Neokonföderiert, weiße Herrschaft, WeißNationalismus, Terrorismus, Rassismus, Nativismus (1. Klan) Anti-Einwanderung, antikatholisch, Mäßigkeitsbewegung, christlicher Terrorismus, Antisemitismus, Christliche Identität (2. Klan) Antikommunismus, homophobisch, anti-islam, Neofaschismus, Neonazis (3. Clan) | |||
| Einrichtung | 1865 oder 1866 (1. Klan) 1915 (2. Klan) 1946 (3. Clan) | |||
| Stornierung | 1871 (1. Klan) 1944 (2. Klan) | |||
| ||||
Das Ku-Klux-Klan (ebenfalls Klan oder KKK erwähnt) ist eine Reihe von verschiedenen Geheimnisweiße Person Organisationen in der Vereinigte Staaten was vor allem wegen ihrer Rassist Gewalt bekannt geworden.
Sie widmeten sich Terror gegen Schwarze, andere bunt und Kämpfer für verfassungsmäßige Rechte, sondern auch antisemitisch, homophobisch, antiislamisch, antikatholisch und antikommunistisch und wandte sich gegen neue Einwanderer. Der erste Ku-Klux-Klan gewann eine große Fangemeinde in der Südstaaten der USA als weiße Reaktion gegen die Abschaffung der Sklaverei am Ende von Amerikanischer Bürgerkrieg.
Der KKK erlebte Phasen hoher Aktivität, die von langen Zeiträumen am Rande der Gesellschaft unterbrochen wurden. Die Mitglieder (Klansmänner und Klanfrauen sind bei Auftritten oft maskiert und kleiden sich dann in lange weiße, rote, schwarze oder blaue Gewänder (Kleider oder Gewohnheiten mit Zipfelmütze).
Der Ku-Klux-Klan spielte im amerikanische Geschichte eine wichtige Rolle während der Wiederaufbau, in dem Zwischenkriegszeit und während der Trennungsproblem. Heute gilt der KKK als Organisation als nicht mehr existierend. Es gibt jedoch viele regionale ganz rechts Gruppen, die auf den alten Klan aufgepfropft wurden. Der gesellschaftliche und politische Einfluss dieser Splittergruppen ist jedoch vernachlässigbar.
Überblick
Der Ku-Klux-Klan entstand 1865 oder 1866 in Pulaski (Tennessee) als Einheimischer Verein. Laut Autor Wyn Craig Wade begann die Organisation als Scherz von sechs arbeitslosen Soldaten, die von der… Amerikanischer Bürgerkrieg. Sie verkleideten sich als Gespenster zu Pferd. Bald begannen sie, die neu befreite schwarze Bevölkerung zu terrorisieren. Ihrem Beispiel folgte man in weiten Teilen Tennessees und es wurden Filialen des KKK gegründet. Präsident Andrew Johnson begnadigte konföderierte Führer der besiegten ehemaligen Staatenbund ab Mai 1865, wonach die Konföderierten Staaten Schwarze stark diskriminierten (schwarze Codes) verkündet. Dadurch wurde die Befreiung der Sklaven praktisch rückgängig gemacht. Es US Kongress erklärte diese Gesetze im Dezember 1865 für null und nichtig und beschloss, mit dem Wiederaufbau (erzwungene Reform) der meisten Bundesstaaten fortzufahren.
Der KKK wuchs dann schnell zu einer Geheimorganisation heran, die sich diesem Wiederaufbau mit aller Kraft widersetzte. Damals konzentrierte sich der Klan hauptsächlich auf die Bedrohung und Einschüchterung der 'befreiten Sklaven', der sogenannten Freigelassenedamit sie auf ihre neu erworbenen Rechte verzichten. Im Jahr 1868 erlangte der Klan erstmals nationale Berühmtheit, als Unterstützer eine große Anzahl von – schwarzen – Republikaner Wähler, die im Vorfeld der Wahl getötet wurden. Davon distanzierten sich sowohl die nationale Klanführung als auch die konföderierte Elite Lynchjustiz. Im Jahr 1871 verabschiedete der Kongress der Vereinigten Staaten die Bürgerrechtsgesetz (ebenfalls Ku-Klux-Klan-Gesetz genannt) gut, danach Präsident Ulysses S. Grant in manchen Gegenden (North Carolina) schlug eine harte Linie gegen den Klan im Süden ein. Hunderte Klansmänner wurden festgenommen, aber wegen unzureichender Kapazitäten wurden nur wenige verurteilt. Bis 1875 wurde dieser erste Klan vollständig aufgelöst. Die US-Bundesregierung hatte den Schutz der Bürgerrechte von Schwarzen aufgegeben, sodass im Südstaaten Schwarze konnten offen terrorisiert werden: es bedurfte keiner Geheimorganisation mehr. Es würde fast hundert Jahre dauern, bis Schwarze im Süden ihr Wahlrecht ausüben würden. Nachdem Grant nur Präsident hatte Kennedy erneutes Interesse an den Bürgerrechten der Schwarzen.
Der erste Klan war lokal (aber nicht landesweit) sehr gut organisiert, wie Senatsberichten während der Präsidentschaft von Grant zufolge. Aufgrund ihrer Struktur als geheime unsichtbare Gruppe, Daten zur Mitgliederzahl liegen nicht vor. Im Süden war der Klan jedoch äußerst beliebt, vor allem wegen seines Rufs als letztes Überbleibsel der Alter Süden.
William Joseph Simmons gründete 1915 den zweiten Ku-Klux-Klan. Dieser Klan hatte ganz andere Ziele als der alte Klan, benutzte aber exakt die gleichen Namen und Symbole. Der Simmons Klan wuchs in den 1920er Jahren stark und hatte auf seinem Höhepunkt mehr als 5 Millionen Mitglieder in allen Bundesstaaten im Süden und Mittleren Westen der Vereinigten Staaten. Dieser Klan wollte um jeden Preis die Moral- Hegemonie der Weißen Protestantismus gerettet und deshalb gegen alle gekämpft Sünder wie Schwarze, Katholiken und juden. Am 4. Juli 1923 im Malfalfa Park, Te Kokomo das größte Treffen des Ku-Klux-Klans aller Zeiten. Bis 1928 wurde auch dieser Klan aufgelöst, obwohl viele Zweige noch lange aktiv blieben.
In den 1930er und 1940er Jahren entschieden sich die noch bestehenden Kundenabteilungen für eine massive Unterstützung der Nazis im Deutschland und sie schlossen ein Bündnis mit den Deutsch-Amerikanischer Bund. Aus diesem Grund verlor der Klan seine patriotisch Charakter und damit seine Popularität bei der weißen Bevölkerung.
Erst in der Segregationskrise der 1960er Jahre erlebte der Klan ein letztes erfolgreiches Revival, wurde aber erneut durch allerlei blutige Angriffe und interne Skandale diskreditiert.
Heute gibt es Dutzende von Organisationen – sowohl in den USA als auch im Ausland – die sich als Erben des Ku-Klux-Klans ausgeben und auch deren Symbole übernommen haben. Ihre Mitgliederzahl wird jedoch auf nur wenige Tausend geschätzt. Die Mehrheit dieser neuen Klan-Surrogate ist überzeugt Neonazis.
Ursprung der Symbolik
Name
Ku Klux ist abgeleitet von der griechisch Wort kuklos was Kreis bedeutet (hier im Sinne von Club). Die regelmäßig vorkommende Schreibweise Klu Klux Klan ist falsch und wurde vom KKK nicht verwendet. Die sechs Gründer kamen alle aus schottisch Abstammung, ebenso wie die Mehrheit der weißen Einwohner von Pulaski, wo der KKK begann. Deshalb rundeten sie den Namen ihres Vereins mit Clan ab, was Familie und Brüderlichkeit bedeutet. Um dem Namen mehr Kraft und Gesangswirkung zu verleihen, entschied man sich in der Folge, die Anfangsbuchstaben zu vereinheitlichen und das Wort in drei Teile mit jeweils nur einer Silbe aufzuteilen. Nenn es Kuklux und niemand will verstehen, was es bedeutet, sagte James Crowe, einer der Mitbegründer, laut Autor Wyn Craig Wade. Der absichtlich gruselige Name erinnerte an das Klappern von Knochen, dachte sich John Lester, ein weiterer Mitbegründer. Der Club hat sich mit schottischer Folklore über Geister.
Nach einer alternativen Theorie ist der Name Ku-Klux-Klan ein Lautmalerei von einem Schuss sein. Das ku wäre eine Nachahmung des Schlagbolzenanziehens, klux das Laden der Kugel und Kunde schließlich die des Schusses selbst. Es bestehen Zweifel an der Richtigkeit dieser Angaben. Es ist nicht sicher, dass alle Klans des 20. Jahrhunderts nur die erste Ursprungstheorie verkünden.
Logo
Das Kreuz, das aus dem zweiten Klan (zweites Zeitalter, siehe unten) durchgeführt wurde, symbolisiert die religiöse Untermauerung der Organisation, die nach ihren eigenen Worten Christian während der Kreis sich auf die ewige Verbindung und den ewigen Kampf beziehen würde. Der rote Tropfen steht für das Blut von Jesus Christus, die angeblich vergossen wurde, um die weiße Rasse vor dem Bösen zu retten.
Die drei verwendeten Farben wiederum haben jeweils auch ein heraldisch Bedeutung. Weiß (silber) steht für die Reinheit des Ideals. Rot (Kehle) steht für die Blutsbande zwischen den Mitgliedern sowie das Blutvergießen im Kampf. Schwarz (Säbel) steht für Tapferkeit.
Flagge
Der Ku-Klux-Klan wird regelmäßig mit dem Jacke der Konföderierten Marine, eine Variante des by P.G.T. Beauregard entworfene Kampfflagge der Konföderierten Staaten, der abtrünnigen amerikanischen Staaten aus dem Süden während des amerikanischen Bürgerkriegs. Die Verwendung dieser Flagge ist jedoch ein neuer Brauch, der erst nach dem Zweiten Weltkrieg vom Klan geschaffen wurde. Diese Flagge wurde nur während des Bürgerkriegs verwendet und der Klan wurde erst danach gegründet. Auch die Beziehung zwischen den Flagge der Konföderation und der Sklavenhandel ist ein historischer Fehler. Alle Versklavten wurden unter der Unions Flagge.
Die ursprünglichen Klans entwarfen jedoch ihre eigene gelb-rote Dreiecksflagge, die Großfahne, auf dem ein schwarzes Dracovolans (fliegender Drache) dargestellt war umgeben von der Latein buchstabieren Quod Semper, Quod Ubique, Quod Ab Omnibus (buchstäblich: Manche immer, manche überall, manche ganz, mit der unbekannten Fortsetzung: wird für wahr gehalten).
Aufgrund der hohen Produktionskosten der Großfahne Während des zweiten Klans wurde eine neue rot-weiße rechteckige Flagge entworfen, die MIOAK of Mystische Insignien eines Klansman. Diese Flagge enthielt das berühmte Klan-Logo, das Blutstropfenkreuz.
Abschließend sei noch darauf hingewiesen, dass die einzige offizielle Landesflagge für den Klan auch die Sternenbanner (die US-Nationalflagge) und dass alle anderen Flaggen nach dem Klan-Code niemals über der Nationalflagge hängen durften.
Roben
Die Mitglieder des Ku-Klux-Klans waren nicht die ersten, die weiße Gewänder mit Zipfelmützen trugen. Dieses Kostüm wurde von spanischen Büßern, sogenannten Nazarenos, kopiert, die römisch katholischProzessionen so gekleidet, um ihre Anonymität zu wahren. Die spitzen Hüte wurden merkwürdigerweise vom heftig antikatholischen zweiten Ku-Klux-Klan (zweite Ära, siehe unten). Der erste Ku-Klux-Klan hatte keine Standardverkleidung.
Beim Klan hatten die Roben eine doppelte praktische Funktion. Dadurch konnte in erster Linie die Identität der Mitglieder geheim gehalten werden, was eine Strafverfolgung oder Repressalien erschwerte oder sogar unmöglich machte. Darüber hinaus gaben die Roben den Mitgliedern auch eine Geistererscheinung was den Opfern Angst einflößen sollte.
klanggrout
Der Erste[Quelle?] Der Ku-Klux-Klan entlehnte den offiziellen Klangrout vom Kaiserlichen Gruß (het ave) der alten Römer. Die sogenannte Klan-Gruß wird oft fälschlicherweise als Neonazi angesehen; jedoch nahm der Klan diesen Gruß mehrere Jahrzehnte früher als der NSDAP im Deutschland.
Außerdem beinhaltet das Klanggroet das Strecken des linken Armes (und nicht des rechten Armes wie bei den Nazis), das leichte Krümmen der Handfläche und das Öffnen der Finger. Normalerweise wird dieser Gruß von dem Akronym KIGY begleitet, das vorangestellt ist Klansman, ich grüße dich Zustand.
Heute flirten die noch bestehenden Klan-Abteilungen immer mehr mit Neonazis und den Hitlergruß häufiger verwendet als der traditionelle Klansalute.
brennendes Kreuz
Der Klan wird auch zunehmend mit brennenden Kreuzen in Verbindung gebracht, den sogenannten Feuriges Kreuz (auch einfach Brennendes Kreuz erwähnt). Dieser Brauch entstand jedoch erst mit der Neugründung des Klans um 1915 und war daher bisher unbekannt. Das Kreuz verweist wiederum auf den Anspruch des Klans, christliche Wurzeln zu haben, und wurde aus verschiedenen Gründen verwendet. In dem Zwischenkriegszeit serviert es Feuriges Kreuz hauptsächlich als Meilenstein für die Rekrutierung sowie zur „Belebung“ ihrer Kundgebungen. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde das brennende Kreuz zu einem Werkzeug, um die Opfer zu erschrecken und zu terrorisieren.
Organisation
Hierarchie
Der Ku-Klux-Klan galt als vollwertiges Unsichtbares Imperium (das Unsichtbares Imperium) mit eigener geografischer Aufteilung (die oft parallel zu den bestehenden politischen Grenzen verlief) und eigenen Leitungsorganen. Aufgrund der Eigenart der Ortsverbände und der fehlenden zentralen Kontrolle war diese Hierarchie in der Praxis kaum spürbar.
Es Reich ist unterteilt in Reiche, Herrschaften, Provinzen und Höhlen:
- Reich – geführt von a Großer Zauberer des Imperiums, unterstützt von zehn Genius
- Reich – geführt von a Großer Drache des Reiches, unterstützt von acht Hydras
- Herrschaft – geführt von a Großtitan der Herrschaft, unterstützt von sechs Furien
- Provinz – geführt von a Großer Riese der Provinz, unterstützt von vier Kobolde
- Kiefer – geführt von a Großzyklop der Den, unterstützt von zwei Nachtfalken
Jede Führungsebene wurde auch von einem Großmönch (verantwortlich für Liturgie), ein Großschreiber (Sekretär), ein Große Schatzkammer (Schatzmeister) und drei weitere Personen mit nicht näher bezeichneten Aufgaben, nämlich die Große Magie, das Großtürk und der Großer Wächter. Der Begriff Ghule (buchstäblich: Leichen) wurde verwendet, um einen einzelnen Klansman sowie eine gesamte Klan-Führungsebene zu bezeichnen.
In der zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts wurde der Klan einer Reihe von Modernisierungen unterzogen, die manchmal diese traditionellen Namen änderten. Der Titel Großer Zauberer zum Beispiel wurde ersetzt durch Nationaler Direktor. Der KKK erlebte im gleichen Zeitraum auch eine Verbreitung neuer Titel und neuer Symbole. Auch der Name Ritter des Ku-Klux-Klan ersetzt den Begriff zunehmend Klansmänner.
Heute hat der Klan auch Kapitel, clarons und Kleeblätter außerhalb der US-Grenzen, insbesondere in England, Schottland, Deutschland, Kanada, Ukraine und Südafrika. Über die Größe und Aktivitäten dieser Gruppen ist jedoch wenig bekannt.
Mitgliedschaft
Nach dem Entwurf von 1868 Verfassung des KKK, die Organisationsprinzipien des Ordens des Ku-Klux-Klan, stand die Mitgliedschaft nur Personen offen, die die folgenden zehn Bedingungen erfüllten. Ausnahmen hiervon waren jedoch möglich und eher die Regel als die Ausnahme.
- die Mitgliedschaft kann nur einmal beantragt werden. Niemand bekommt eine zweite Chance mitzumachen
- man darf kein Mitglied der . sein Radikale Republikanische Partei, das Loyale Liga oder der Große Armee der Republik
- man muss bereit sein, die politischen Prinzipien dieser drei Organisationen mit allen Mitteln zu bekämpfen
- im amerikanischen Bürgerkrieg darf man nie an Militäraktionen gegen die Konföderierten Konföderation teilgenommen haben
- man muss bereit sein, die soziale oder politische Gleichstellung von Schwarzen abzulehnen (Neger-Gleichstellung)
- man muss für eine weiße Regierung in den Vereinigten Staaten sein
- man muss die verfassungsmäßigen Freiheiten der Vereinigten Staaten unterstützen
- man muss dafür sein, die verfassungsmäßigen Rechte der Südlichen Konföderation zu bewahren
- man muss sich für die Emanzipation der weißen Bevölkerung im Süden und die Wiederherstellung ihres gesamten Eigentums, ihrer bürgerlichen und politischen Rechte einsetzen
- man muss das unveräußerliche Recht auf Selbsterhaltung gegen die Ausübung willkürlicher und unerlaubter Macht anerkennen
Die Verletzung dieser Bedingungen und die Nichteinhaltung der absoluten Geheimhaltung und Geheimhaltung wurden mit dem Tode bestraft.
Der Ku-Klux-Klan wurde als weiße Bewegung bekannt, die sich christlich nannte und hauptsächlich Schwarze bekämpfte und tötete. Der Klan stand jedoch auch nicht-weißen Mitgliedern sowie Nicht-Christen offen. Hunderte (einige Historiker sagen sogar Tausende) von Schwarzen waren gewaltsam auch Klan-Mitglieder und wurden als Spione im Afroamerikaner Kreise. Über die Zahl der Ungläubigen im Klan liegen keine Daten vor. Ihre Zahl gilt als extrem gering oder gar nicht vorhanden.
Der Klan war auch als Männerbastion bekannt. Klanfrauen waren jedoch auch im späteren Klan aktiv, sowohl innerhalb gemischter Klan-Divisionen als auch innerhalb reiner Frauen-Divisionen.
Der Ku-Klux-Klan hatte auch zwei Jugendbewegungen, nämlich die Junior-Klan und der Tri-K-Klub. Über ihre Funktionsweise ist wenig oder nichts bekannt. Es wird allgemein angenommen, dass sie während Klan-Treffen hauptsächlich als Kinderbetreuungseinrichtungen dienten.
In dem 20. Jahrhundert die Einreisebedingungen wurden mehrfach geändert, zumal sich die Akzente der neuen Klans stark von denen ihrer Vorgänger unterschieden. Heute wäre es zum Beispiel undenkbar, als Nicht-Weißer oder Nicht-Christ dem Klan beizutreten.
Die Abschlüsse des Ku-Klux-Klan
Der zweite Klan hat einen Rang unter seinen Mitgliedern geschaffen, der dem Ausmaß entspricht, in dem der betreffende Klansman oder die betreffende Klanfrau zum Ku-Klux-Klan beigetragen hat. Bei den Männern konnten wir vier Grad sehen (Klan-Abschlüsse oder K-Abschlüsse) unterscheiden. Nur drei unter den Frauen. Diese Abschlüsse hatten nichts mit der organisatorischen Funktion der Klan-Mitglieder zu tun. EIN Großer Drache zum Beispiel musste nicht unbedingt jemand vierten Grades sein. Es gab jedoch einen Unterschied in der traditionellen Kleidung zwischen den verschiedenen K-Klassen sowie einen Unterschied im Aussehen. Am besten vergleicht man die K-Grade irgendwo mit den aktuellen Dan-Graden im Judo.
Unter den männlichen Mitgliedern des Klans unterscheiden wir:
- K-Uno oder die Staatsbürgerschaftsordnung auf Probe. Diese Klansmänner trugen die traditionellen undekorierten weißen Tuniken.
- K-Duo oder die Knights Kamellia, Primärorden der Ritterschaft. Diese Klansmänner hatten eine stilisierte Kamelienblüte auf ihrer Toga und durften ein Zierschwert tragen.
- K-Trio oder die Knights of the Great Forest, Order of American Chivalry. Diese Klansmänner durften ihre Gesichter nicht mehr verdecken und mussten als Kollaborateure bei polizeilichen Ermittlungen gegen den Klan auftreten.
- K-Quad oder die Ritter des Mitternachtsmysteriums, Höherer Ritterorden und spirituelle Philosophien. Diese Klansmänner waren, nachdem sie einen Treueeid abgelegt hatten, von allen Klan-Pflichten (wie dem Tragen bestimmter Kleidung) befreit und konnten niemals aus dem Klan ausgeschlossen werden.
Unter den weiblichen Mitgliedern des Klans waren die Unterschiede in der Kleidung minimal. Wir unterscheiden zwischen ihnen:
- K-Uno oder die Gewöhnliche Klanfrau.
- K-Duo oder die Kriterion Konservator.
- K-Trio oder die Triumphierender Kontender.
Diese K-Grade gab es zur Zeit des ersten Klans nicht und diese Klan-Nutzung wurde auch nach dem Zweiten Weltkrieg nicht mehr verwendet. Wir sehen eine Zunahme anderer Grade und Titel in den späteren Klans.
Die zehn Epochen
Der Ku-Klux-Klan teilt seine eigene Geschichte in die Zehn Epochen, die zehn Epochen, die damit verbunden sind, ein nationaler Führer zu werden. Diese Epochen folgen nicht aufeinander, sondern wechseln sich mit Zeiten ab, in denen der Klan kaum betriebsbereit war oder keine zentrale Autorität über die aktiven Ortsverbände hatte.
| Epoche | Zeitspanne | Person | Funktion | Beschreibung |
|---|---|---|---|---|
| Erste Ära | 1865-1875 | Nathan Bedford Forrest | Großer Zauberer des Imperiums | Der erste Klan |
| Zweite Ära | 1915-1925 | William Joseph Simmons | Kaiserlicher Zauberer | Der zweite Klan |
| Dritte Ära | 1925-1935 | Samuel Grün | Kaiserlicher Zauberer | |
| Vierte Ära | 1935-1945 | Hiram Wesley Evans | Kaiserlicher Zauberer | |
| Fünfte Ära | 1974-1978 | David Herzog | Nationaler Direktor | Der spätere Klan |
| Sechste Ära | 1978-1982 | Don Schwarz | Nationaler Direktor | |
| Siebte Ära | 1982-1984 | Stanley McKellum | Nationaler Direktor | |
| Achte Ära | 1984-1989 | Thomas Robb | Kaiserlicher Zauberer | |
| Neunte Ära | 1989-1990 | Johnny Lee Clary | Kaiserlicher Zauberer | |
| zehnte Ära | 1996- | Ronald Edwards | Kaiserlicher Zauberer | Der Klan heute |
Die Jahre des Zweiten Weltkriegs gelten als Teil der Evans-Ära obwohl James Colescott in dieser Zeit herrschte die Mehrzahl der damals noch aktiven Klan-Abteilungen.
Nach einigen Quellen gibt es nur sechs Epochen (Sechs Epochen) in der Geschichte des Ku-Klux-Klans. Manchmal werden die Jahre unter Don Black, Stanley McKellum, Thomas Robb und Johnny Lee Clary aus vielen Gründen nicht als Epochen, sondern lediglich als Zwischenperioden oder als Teile der Herzog Ära.
Der erste Klan
Vorläufer
Vor der Gründung des Ku-Klux-Klans gab es in den USA bereits andere Geheimorganisationen mit Zollbestimmungen, die der KKK später teilweise übernehmen sollte. Beispiele hierfür sind:
- das Orden des Sternenbanners. Dies wurde 1854 gebaut Boston gegründet und bekämpft kürzlich Einwanderer und Katholiken. Sie entwickelte sich zur politischen Partei der Wissen-Nichts oder Amerikanische Partei. Geheimcodes und Handgesten, beispielsweise um sich als Mitglied zu identifizieren (Jacke mit Daumen und Zeigefinger greifen) wurden vom KKK übernommen. Der Orden nutzte auch Einschüchterung und so weiter, um Wahlen zu beeinflussen
- das Ritter des Goldenen Kreises, gegründet 1856. Diese zielten darauf ab, Teile von Mexiko und Südamerika neue Sklavenstaaten zu bilden. Im US-Kongress sollen diese neuen Staaten das Machtgleichgewicht des amerikanischen Südens mit den nördlichen Staaten aufrechterhalten. Die militärische Organisation – mit Niederlassungen in allen Südstaaten plus Kalifornien – und die Ziele der Sklaverei, die diese Ritter mit dem späteren Klan . gemeinsam hatten
- das Regler und der Rüttelrollen, irreguläre Banden von Weißen, die Schwarze einschüchtern, nachdem die Sklaverei abgeschafft wurde
- weiße Banden, die während der Sklaverei entflohene Sklaven jagten
Einrichtung

Der ursprüngliche Ku-Klux-Klan (der erster Klan oder alter Klan) wurde zwischen Weihnachten 1865 und Juni 1866 von sechs gegründet Veteranen von der Konföderierten Armee im Kabinett von RichterThomas M. Jones im Pulaski, auch genannt Jolly Six erwähnt. Diese 'schönen sechzig' bestanden aus John C. Lester, John B. Kennedy, Frank O. McCord, Calvin E. Jones, Richard R. Reed und James R. Crowe (der erste Klan-Führer, Nathan Bedford Forrest, trat erst später bei). Der ursprüngliche Zweck davon Orden des Ku-Klux-Klan war die Gründung eines neuen sozialen Clubs basierend auf Humor, Folklore und Politik.
In den Jahren 1866 und 1867 wurden im ganzen Süden lokale Zweigstellen gegründet, die sich gewaltsam gegen Schwarze und… Teppichbagger (gut ausgebildete Mittelschicht, aus der Nordstaatendie aus wirtschaftlichen Gründen oder als Reformer in die Südstaaten gereist waren). Schwarze Gebetsgottesdienste wurden von maskierten Klansmännern unterbrochen. Schwarze Häuser wurden vom Klan geplündert und niedergebrannt. Nachts durchsuchte der Klan auch nach Waffen und bedrohte schwarze ehemalige Sklaven, in der Hoffnung, ihnen ihre neu erworbenen Rechte zu nehmen. Die Taktiken des Klans kamen aus den bereits existierenden Bürgerwehren (weiße bewaffnete Gruppen, die das durch den Krieg im Süden geschaffene Machtvakuum ausnutzen). Auch viele Weiße wurden gezwungen, sich dem KKK anzuschließen.
Der Ku-Klux-Klan hielt seinen ersten Kongress im Jahr 1867 ab Nashville wo der Klan als "nationale Organisation" unter der Führung des brillanten Generals und charismatischen Bürgerkriegshelden - und ehemaligen Sklavenhändlers - gegründet wurde. Nathan Bedford Forrest. Er war auch berüchtigt für die Hinrichtung schwarzer Kriegsgefangener im amerikanischen Bürgerkrieg, ein Kriegsverbrechen. Es gab auch ein deontologisch Code für jeden Klansman vorbereitet. Diese Rezept wurde gemacht von George Gordon und enthielt neben einer ausführlichen Beschreibung der Organisation und der Geheimcodes einen Geheimhaltungseid für neue Mitglieder.
In späteren Versionen erschienen die folgenden Ziele:
- die Schwachen, die Unschuldigen und die Wehrlosen gegen den Vorwurf, die Ungerechtigkeit und die Schande der Gesetzlosen, Gewalttätigen und Brutalen zu verteidigen, die Verwundeten und Unterdrückten zu unterstützen, den Opfern und Unglücklichen zu helfen, aber vor allem, um die Witwen und Waisen der Konföderierten Soldaten.
- Verteidigung und Schutz der Verfassung der Vereinigten Staaten.
- Unterstützung bei der Durchführung aller verfassungsmäßigen Entscheidungen und Schutz des Volkes vor unrechtmäßigen Beschlagnahmen, vor jedem Verfahren, das nicht von seinesgleichen nach den Gesetzen des Landes durchgeführt wird.
Es ist klar, dass diese Regeln für die Außenwelt bestimmt waren. Der Klan wollte sicher keine Schwarzen schützen oder sich an die US-Verfassung und -Änderungen über Gleichberechtigung.
Spätere Versionen des Prescripts enthalten auch eine Liste von zehn politischen Fragen, unter anderem zu den Rechten der Südstaaten. Jedes angehende Mitglied musste für die Aufnahme alle zehn dieser Fragen zufriedenstellend beantworten.
Aktivitäten
Der Klan hat sich zum Ziel gesetzt, den politischen und gesellschaftlichen Status der Freigelassene (die nach dem Bürgerkrieg befreiten Sklaven). Tatsächlich wurde der verlorene Bürgerkrieg mit anderen Mitteln fortgesetzt, schrieben Zeitgenossen und Autor Wyn Cage Wade. In der Praxis bedeutete dies, die Bildung der Schwarzen zu stören, dem wirtschaftlichen Fortschritt der Schwarzen entgegenzuwirken, den freien Besitz schwarzer Waffen zu bekämpfen und die Teilnahme von Schwarzen an Wahlen zu verhindern, damit die Demokratische Partei im Süden an die Macht zurückkehren konnte. Vor dem Bürgerkrieg war es im Süden illegal, Schwarzen Lesen und Schreiben beizubringen, daher wurden Schulen und Lehrer vom KKK besonders gehasst. Der Ku-Klux-Klan operierte nicht nur gegen Schwarze, sondern auch gegen die – in ihren Augen – weißen Schwarzen, die Schurken (weiße Ureinwohner der Südstaaten, die Republikaner waren) und die Teppichbagger (Beamte, Lehrer usw., praktisch alle Nordländer, die den Rassismus des KKK nicht teilten).
Der Klan wandte bewährte Einschüchterungstaktiken an, hatte aber nicht überall den gleichen Erfolg. Die „erfolgreichste“ Klanactie fand 1868 statt, als die Wahlen von einer Mordwelle an Hunderten von schwarzen Politikern und schwarzen Wählern überschattet wurden. Mehr als 7.000 Menschen sollen in diesen Klanacties gestorben sein. Die Union Leagues, lokale Ableger der Republikanischen Partei, organisierten sich danach Bürgerwehren um ihre Politiker und Wähler zu schützen.
Einige schwarze Bewohner des Südens hatten nach ihrer Befreiung oder Flucht mit der Unionsarmee auf der Seite des Nordens gekämpft und wurden daher in der Kriegsführung ausgebildet. Außerdem waren diese Veteranen bewaffnet. Der Klan beschäftigte sich zunächst mit der illegalen Beschlagnahme dieser Kriegswaffen, um die Selbstverteidigung der Schwarzen zu ersticken. Der Klan profilierte sich jedoch weiterhin als friedliebende Organisation, die die verfassungsmäßigen Rechte und Freiheiten respektiert, in der Hoffnung, der Strafverfolgung zunächst mit Erfolg zu entgehen.
Der Ku-Klux-Klan wurde für brutale Raubmorde durch weiß gekleidete Schläger kritisiert. Der Klan bestritt jede Beteiligung und beschuldigte gewöhnliche Kriminelle, die als Klansmen verkleidet waren. Gegner sahen dies jedoch als ein praktisches Heilmittel des Klans, um sich in Unschuld die Hände zu waschen.
In den 1870er Jahren begannen die verdeckten Aktivitäten des Klans nachzulassen. Um eine strafrechtliche Verfolgung um jeden Preis zu vermeiden, übernahm der Klan – zumindest offiziell – weniger radikale Ideen. Auch immer mehr prominente Südstaatenpolitiker sahen den Fortbestand des Klans als zukunftsschädigend für den Süden, der länger von Truppen aus dem Norden besetzt war. Nach 1875 verloren die Bundesregierungen das Interesse an den Bürgerrechten der Schwarzen im Süden, so dass ihnen ihre Rechte offen genommen und schließlich sogar rechtlich verweigert werden konnten Jim Crow Gesetze der Südstaaten. Eine Geheimorganisation war nicht mehr nötig.
Im Jahr 1868 sagte Nathan Bedford Forrest in einem Interview, dass der Ku-Klux-Klan mehr als 550.000 Mitglieder und mehr als 3 Millionen Sympathisanten habe. Er sagte auch, dass der Klan jederzeit in der Lage sein würde, 40.000 bis 60.000 Männer in fünf Tagen zu mobilisieren.
Ableben
In der Praxis hatte die nationale Clan-Organisation von Nathan Bedford Forrest wenig oder keine Kontrolle über alle lokalen Klan-Zweigstellen, die folglich ein hohes Maß an Autonomie besaßen. Ein anonymes Mitglied eines lokalen Clanrats beschrieb dieses Problem in einem Brief an Forrest. Ich hatte nicht die geringste Autorität über die rücksichtslosen jungen Landjungen, die am aktivsten beim Nachtreiten, Auspeitschen usw. waren, was alles außerhalb der Absicht und Verfassung des Klans lag. 1869 hatte Forrest keine andere Wahl, als den gesamten Ku-Klux-Klan auf nationaler Ebene aufzulösen. Als Grund dafür gab er die Entwicklung innerhalb des Clans an, dass wurde von seinen ursprünglichen ehrenhaften und patriotischen Absichten pervertiert, wurde schädlich, anstatt dem öffentlichen Frieden unterzuordnen. Das Fehlen einer zentralen Autorität untergrub das Funktionieren des Clans, aber auch dies spielte wieder eine Rolle. Die Auflösung des Clans durch Forrest war eine formelle Angelegenheit. In den Südstaaten habe dies nichts an der hohen Aktivität der vielen lokalen Ex-Klan-Filialen geändert, schreibt Wyn Craig Wade.
Obwohl der Ku-Klux-Klan immer häufiger als Deckmantel für Verbrechen wie Überfälle, Raubüberfälle, Vergewaltigungen, Morde und Diebstähle genutzt wurde, blieb der Clan unnahbar. Selten wurden von der Regierung Maßnahmen gegen den Klan ergriffen. In Prozessen nach Lynchmorden an Schwarzen wurden die mutmaßlichen Klansmänner fast immer von Weißen getötet Richter freigesprochen. Viele Kommunen stimmten dem Vorgehen des KKK zu. Nur der Republikaner Gouverneur von North Carolina, William Woods Holden, wagte es einst, staatliche Kräfte gegen den Klan einzusetzen. Dies geschah 1870 und führte zu einer Niederlage von Holden bei der nächsten Gouverneurswahl.
Im Norden wurde die Existenz einer Geheimorganisation wie des Ku-Klux-Klan sogar als unmöglich und übertrieben abgetan. Viele Demokraten taten die Klan-Geschichten als Erfindungen verängstigter, nervöser republikanischer Gouverneure aus dem Süden ab.
Im Januar 1871 wurde ein Senatsausschuss unter der Leitung des Republikaners eingesetzt John Scott von Pennsylvania den Ku-Klux-Klan-Fall gründlich zu untersuchen. 52 Augenzeugen der Gräueltaten des Klans wurden gehört. Der umfangreiche Ausschussbericht wurde vom ehemaligen Unionsgeneral erstellt Benjamin Franklin Butler (Kongressmitglied für Massachusetts) omgezet in een nieuw wetsvoorstel, de Civil Rights Act of 1871, dat in februari al door het Congres goedgekeurd werd, ondanks de felle tegenkanting van de Zuidelijke Congresleden. De finale goedkeuring werd in de hand gewerkt door twee schokkende Klanacties, namelijk de bloedige rassenrellen in South Carolina en de moord op een zwart parlementslid in Mississippi.
In 1871 ondertekende president Ulysses S. Grant de Civil Rights Act of 1871 die de geschiedenis in zou gaan als de Klan Act. Deze wet was een aanvulling op de talrijke anti-Klanwetten die al op staatsniveau goedgekeurd waren, alsook op de in 1870 gestemde Force Act. Het belangrijkste gevolg van deze wet was dat alle anti-Klanacties voortaan uitgevoerd konden worden door federale soldaten – de staatstroepen waren vaak pro-Klan en bijgevolg onnuttig. Verder vielen alle Klanprocessen voortaan onder de jurisdictie van de federale rechtbanken, waar de jury's procentueel uit meer zwarte mensen bestonden en waar de blanken minder sympathie voor de Klan hadden. Honderden Klansmen werden beboet of opgesloten tussen 1871 en 1874 in de overheidsacties van procureurAmos Tappan Ackerman.
Tegen 1874 was de actiefste clanafdeling – die van South Carolina – volledig opgerold. Alle andere afdelingen ondergingen nadien hetzelfde lot, hoewel gelijkaardige acties bleven plaatsvinden. De clan mocht dan wel dood en begraven zijn, zij werd overbodig. De zwarte mensen verloren in de Zuidelijke staten hun politieke rechten onder druk van het gewijzigde politieke klimaat, waarin de oude racistische elite van voor de Burgeroorlog de macht herkreeg.
In 1882 oordeelde het Amerikaanse Hooggerechtshof in de zaak United States versus Harris dat de Klan Act gedeeltelijk ongrondwettelijk was. Het Congres had volgens het 14de amendement – dat oorspronkelijk juist bedoeld was om onder meer racisme te voorkomen – geen bevoegdheid in private samenzweringen op staatsniveau. Toen dit vonnis gepubliceerd werd, was de clan echter al jaren verdwenen.
De tweede Klan
Achtergrond van de oprichting
De Ku Klux Klan organisatie werd heropgericht in 1915. Een film en boeken over de KKK vormden de inspiratie. Een lynchpartij bracht de KKK veel medestanders. Historici beschouwen de oprichting van de tweede Klan als een eerste gevolg van de impact van de moderne massamedia zoals kranten, boeken en films.
The Birth of a Nation
In 1915 werd de speelfilm The Birth of a Nation van D.W. Griffith uitgebracht waarin de oude Ku Klux Klan opgehemeld werd tot mythische proporties. Deze film citeert uit History of the American People, het magnum opus van Woodrow Wilson. In dat boek stak Wilson zijn voorkeuren niet onder stoelen of banken. The white men were roused by a mere instinct of self-preservation ... until at last there had sprung into existence a great Ku Klux Klan, a veritable empire of the South, to protect the Southern country. De Griffith-hype leidde tot een succesvolle herdruk van de beide boeken van Thomas Dixon, The Clansman (1905) en The Leopard's Spots, die uitgangspunt van Griffiths film waren.
Thomas Dixon verklaarde in een interview dat zijn beide boeken tot doel hadden to revolutionize northern sentiment by a presentation of history that would transform every man in my audience into a good Democrat!. Het boek moest de blanke vrouw afkeer voor de zwarte man bijbrengen. Volgens auteur Wyn Craig Wade kan het boek The Clansman in zijn extreme racisme vergeleken worden met het latere Mein Kampf van Adolf Hitler.
De boeken en de film slaagden in hun opzet en nagenoeg alle blanken in de Verenigde Staten werden verzot op de oude Ku Klux Klan. Ter gelegenheid van de avant-première in Los Angeles reden acteurs vermomd als Klansmen door de straten en werden ze overal op gejuich onthaald. Tijdens de première in Atlanta werden de vermomde acteurs zelfs met saluutschoten verwelkomd als bevrijders. President Woodrow Wilson had een voorvertoning van de film in het Witte Huis met instemming gezien. Later distantieerde hij zich. Voor velen van de 25 miljoen bezoekers was het de eerste film die ze ooit zagen.
In Griffiths film wordt vaak geciteerd uit het eerder genoemde History of the American People.
Frank gelyncht
1915 werd ook gedomineerd door het lynchen van Leo E. Frank, een joodse bedrijfsleider, door een antisemitische bende. In sensationele krantenartikelen werd Frank beschuldigd van allerlei vermeende zedenfeiten zoals de verkrachting van en moord op Mary Phagan, een jonge blanke arbeidster. Frank werd hiervoor in Georgia veroordeeld, maar over de rechtvaardigheid van het proces rezen echter vragen. De rechter verbood bijvoorbeeld dat Frank en zijn advocaten aanwezig waren in de rechtszaal tijdens het voorlezen van het vonnis. Ook in beroep werd de veroordeling van Frank tot de doodstraf steeds bevestigd tot uiteindelijk het Amerikaanse Hooggerechtshof de zaak in beraad nam en het vonnis bestendigde, zij het wel met een belangwekkende dissidente opinie van Oliver Wendell Holmes die oordeelde dat the intimidation of the jury was failing to provide due process of law.
Door deze dissidente stem besliste de gouverneur van Georgia later om de doodstraf om te zetten in levenslange opsluiting. De paranoïde racistische politicus en uitgever Thomas E. Watson riep in zijn blad The Jeffersonian op om Frank te vermoorden. Honderd mannen reageerden en een bende burgers – die zichzelf de Knights of Mary Phagan noemde – ging over tot de ontvoering van Frank uit de gevangenis met steun van het cipierkorps. Zij voerden het oorspronkelijke vonnis uit en lynchten Leo Frank door ophanging aan een boomtak. Achteraf werd bekend dat Jim Conley, een zwarte conciërge, achter de verkrachting en de moord zat.
In de ogen van vele inwoners van het Zuiden was en bleef de schuld van Leo Frank onomstotelijk bewezen, mede daar er een sterke gelijkenis zou bestaan tussen Mary Phagan en het filmpersonage Flora, een jonge maagd die zichzelf van een klif stort omdat ze anders door de zwarte Gus verkracht zou worden in Griffiths film The Birth of a Nation.
Watson zou nadien een leidinggevende rol spelen binnen de tweede Klan en uiteindelijk openlijk als Klansman verkozen worden in de Amerikaanse Senaat.
Oprichting
De tweede Ku Klux Klan nam onder leiding van William Joseph Simmons een agenda aan die hoofdzakelijk gericht was op anti-immigratie en op antisemitisme. Het merendeel van de eerste Klansmen was afkomstig van het opgedoekte doodseskader Knights of Mary Phagan dat onder meer achter de lynchpartij op Leo Frank zat. Deze nieuwe Klan baseerde zijn organisatie en symboliek op de oude Klan zoals – grotendeels fictief – voorgesteld in de film The Birth of a Nation. Het grootste deel van de iconografie van deze tweede Klan – zoals het gestandaardiseerde witte gewaad en het brandende kruis – was afkomstig uit de film en dus indirect uit de boeken van Dixon, die een onjuiste voorstelling van de eerste Klan gaven en meer gebaseerd zouden zijn op het oude Schotland dan op de Klan uit de tijd van de Reconstructie.
De nieuwe Klan werd officieel boven de doopvont gehouden in 1915 op de bergtop Stone Mountain bij Atlanta. William J. Simmons werd door de aanwezigen tot eerste Imperial Wizard van de tweede Klan benoemd. Onder de aanwezigen waren oud-leden van de eerste Klan alsook leden van de Knights of Mary Phagan.
Activiteiten
De leiders van de tweede Klan verlegden de accenten van de Ku Klux Klan. Zo werd grotendeels afstand genomen van het Burgeroorlogverleden alsook van de oude misdaden zoals lynchpartijen, moorden en nachtelijke overvallen. De tweede Klan was echter wel overduidelijk anti-joods en antikatholiek. Deze ideologische evolutie ging gepaard met een verschuiving van het Klancentrum naar het Middenwesten van de Verenigde Staten. Het Zuiden bleef nog steeds een belangrijke regio met veel rekruteringspotentieel maar werd hierin voorbijgestoken door het Middenwesten.
De nieuwe Klan was ook niet langer een non-profitorganisatie maar kreeg een eigen rechtspersoonlijkheid en het winstoogmerk begon steeds meer te overheersen. Van het idealisme van de oude Klan was op termijn geen sprake meer. Deze Klan maakte ook dankbaar gebruik van de explosie van broederschappen in het Interbellum. Het beste voorbeeld van deze nieuwe wind was het inhuren van twee marketingspecialisten in 1920 voor een deel van de opbrengst. Onder leiding van dit tweetal, Edward Young Clarke en Elizabeth Tyler, groeide de Klan tegen 1924 uit tot een nationale organisatie met meer dan 1000 afdelingen verspreid over nagenoeg het hele Amerikaanse grondgebied.
Het in brand steken van kruisbeelden, het zogenaamde Fiery Cross, werd ook uitgevonden door de tweede Klan om zijn samenkomsten op te fleuren en om via deze herkenningstechniek meer leden te kunnen werven. In tegenstelling tot de latere Klans, gebruikte deze tweede Klan het brandende kruis nooit om slachtoffers te folteren, om lynchpartijen aan te kondigen of om mensen te terroriseren. Het brandende kruis was ook allesbehalve een uitvinding van de Ku Klux Klan. Talrijke andere religieuze congregaties hadden een soortgelijk ordesymbool. Pas nadien zou het brandende kruis uitsluitend geassocieerd worden met de Klan. Andere groeperingen wijzigden hun symbolen.
Omdat Simmons een armzalig zakenman was, viel hij – na een aantal processen tegen hem persoonlijk – binnen de Klan al snel in ongenade en werd hij door een interne coup gedwongen af te treden. Clarke werd alzo kortstondig national director ad interim alvorens ook hij het veld moest ruimen voor Samuel Green en Hiram Wesley Evans. Green zette de door Simmons ingeslagen weg voort, terwijl Evans van de Klan een politieke organisatie wilde maken. Evans blonk enerzijds uit in schitterende managementkennis maar viel anderzijds ten prooi aan zijn eigen geldzucht. Evans ontsloeg het merendeel van de Klanvrijwilligers en begon salarissen uit te keren aan de overgebleven Klanambtenaren. Daarnaast nam hij ook afstand van de zwakke lijn van Simmons en deed hij de Ku Klux Klan herrijzen als een conservatieveback to normalcy actiegroep gebaseerd op vijf pijlers, met name het behoud van de Drooglegging, de steun aan de ordehandhaving, het verdedigen van het protestantisme, het tot leer verheffen van het Amerikanisme en het uitdragen van de christelijke moraal. Evans startte tevens met de commercialisering van de Klan via de verkoop van Klanattributen (gewaden, mutsen, symbolen, souvenirs, gadgets en zo meer), tevens aan niet-Klanleden.
Evans stal echter voortdurend uit de kas van de organisatie. Ook de voorkeur van zijn tweede man James Colescott voor de German American Bund (de vereniging van Amerikaanse nazi's tijdens de Tweede Wereldoorlog) tegen de oorlogsstrategie van de Verenigde Staten in had een negatieve weerslag op de Klan. Colescott besliste – met de stilzwijgende goedkeuring van Evans – om de Klan als zesde colonne in te zetten ofwel ter voorbereiding van een Amerikaans-Duitse alliantie ofwel ter ondersteuning van een eventuele Duitse invasie. Deze keuze zou de Klan uiteindelijk zuur opbreken. Door de financiële malaise en het landverraad van de Klan verdween met de rechtspersoonlijkheid ook de hele tweede Klan tegen 1945 volledig.
Politieke invloed
De tweede Klan groeide al snel uit tot een nationale organisatie wier zwaartepunt van het Zuiden naar het Middenwesten verschoof met meer dan 5 miljoen leden. Van alle Klans wordt de tweede Klan tevens beschouwd als de best georganiseerde en invloedrijkste. De Klan beperkte zich ook niet meer tot het Amerikaanse grondgebied en nam vaste vorm aan in Canada waar de Ku Klux Klan onder andere gouverneursverkiezingen trachtte te beïnvloeden. In Saskatchewan werd een Klansman zelfs tot gouverneur verkozen ondanks het charisma van zijn uittredende liberale tegenkandidaat.
De Klan kende zijn absolute hoogtepunt in deze periode. Algemeen wordt er aangenomen dat 20% van de volwassen blanke Amerikaanse bevolking lid was van de Ku Klux Klan. In sommige staten zou dit percentage zelfs 40% bedragen hebben. Het gaat hier natuurlijk louter om schattingen aangezien lidmaatschap geheim was en maar weinig Klansmen hun lidmaatschap openbaar maakten. In twee Amerikaanse staten, Oregon en Indiana, werden er door de Klan statistieken bijgehouden waaruit bleek dat het percentage 5% geweest zou zijn.
De Ku Klux Klan kon daarnaast ook nog een beroep doen op sympathisanten, vooral in politieke kringen. Desondanks zijn geschiedkundigen het er wel over eens dat geen enkel belangrijk politicus ooit opdrachten gekregen zou hebben van de Ku Klux Klan tijdens zijn mandaat. Vooral in de staat Indiana – waar 10% van de bevolking lid was volgens Wyn Craig Wade – had de Klan het tijdelijk politiek voor het zeggen tot het schandaal van de Klanleider David Curtiss Stephenson uitbrak. De Klan slaagde er in 1924 zelfs in om een van zijn low-profile leden, Edward Jackson, te laten verkiezen tot gouverneur voor de Republikeinen.
In 1924 trachtte de Ku Klux Klan om Anaheim, een stad in Californië, om te vormen tot de eerste Amerikaanse Klanmodelstad. Aanvankelijk slaagde de Klan erin om via verkiezingen de meerderheid te verwerven in de gemeenteraad. De Klan gaf geen openlijke steun aan de kandidaten en geen enkele kandidaat van de Klan openbaarde zijn lidmaatschap. Pas toen de bevolking later ontdekte dat de gemeenteraad beheerst werd door de Klan, barstte de bom en werden de verkiezingen geannuleerd via de Amerikaanse special recall procedure. De Klan kon in deze nieuw uitgeschreven verkiezingen zijn positie niet handhaven.
In hetzelfde jaar werd door de pers gesuggereerd dat de nationale conventie van de Democratische Partij in New York geïnfiltreerd was door de Ku Klux Klan. Nochtans waren er geen bekende Klanleden aanwezig. In de marge van het congres vond wel een tweestrijd plaats tussen twee fracties binnen de democraten, het pro-Klan droge platform (voor de Drooglegging, geleid door William McAdoo) en het natte platform (tegen de Drooglegging, geleid door de Rooms-katholiekAl Smith) dat de Ku Klux Klan wilde verbieden en vervolgen. Aanvankelijk waren beiden kandidaat voor het presidentschap, maar geen van beide kreeg de benodigde meerderheid van twee derde van de stemmen. Uiteindelijk zou de conventie zich uitspreken tegen een verbod op de Ku Klux Klan (de staat mag volgens de Bill of Rights geen private organisaties verbieden). Het natte platform verdween bijgevolg van het toneel. In New Jersey organiseerde de Klan tegen het einde van deze conventie zelfs een rally waarop duizenden Klansmen aanwezig waren en waar de afbeelding van Al Smith verbrand werd.
De gerenommeerde Klanauteur Wyn Craig Wade schreef later op basis van eigen onderzoek dat in its second incarnation, the Klan helped elect sixteen men to the U.S. Senate (nine Republicans and seven Democrats) eleven Governors (six Republicans, five Democrats) and an unknown number of Congressmen.
Tijdens het bestaan van de tweede Klan werden tevens te pas en te onpas openbare manifestaties georganiseerd zoals optochten, rally's of betogingen. De overheid liet alles steeds betijen.
Ondergang
De tweede Klan ging niet zozeer ten onder door de interne verdeeldheid of de toenemende eigenzinnigheid van de lokale afdelingen, maar wel door een serie schandalen zoals bankovervallen, roofmoorden en plundertochten waarbij Klankopstukken betrokken waren.
Het grootste schandaal dat verbonden kon worden aan de Ku Klux Klan was dat van de toenmalige Grand Dragon van Indiana en veertien andere staten, David Curtiss Stephenson, die ook actief was in de Republikeinse Partij. Stephenson ontvoerde in 1925 de onderwijzeres Madge Oberholtzer die vrijwilligerswerk deed om het analfabetisme onder de achtergestelde – vooral zwarte – bevolking terug te dringen. Oberholtzer werd onder dwang dronken gevoerd waarna Stephenson haar verkrachtte en haar lichaam verminkte met zijn tanden. Later werd ze door Stephenson vergiftigd en dood achtergelaten. De twee rechters konden het verhaal van Oberholtzer nauwelijks geloven en schreven in hun rapporten respectievelijk dat ze schijnbaar aangevallen werd door een roedel wolven of dat ze gebeten werd door een kannibaal.
Deze affaire werd lang en breed uitgemeten in de media en leidde tot de veroordeling van Stephenson tot een levenslange gevangenisstraf. In 1950 kwam Stephenson – volgens sommigen met de hulp van machtige oud-Klansmen – vervroegd vrij. Door dit schandaal werd de Ku Klux Klan dermate in diskrediet gebracht dat hele Klanafdelingen zichzelf opdoekten. Tegen 1928 werd het aantal Klansmen in Indiana op net geen 4000 geschat terwijl er vijf jaar eerder nog zo'n 200.000 Klansmen zouden zijn geweest
Deze schandalen beïnvloedden de Klanafdelingen buiten Indiana. Alle sympathie van het volk voor de Klan verdween als sneeuw voor de zon en de Klan besloot in het begin van de jaren 1930 dan ook om zijn politieke activiteiten te staken.
In 1939 verkocht de Imperial WizardHiram Wesley Evans de rechtspersoonlijkheid van de Ku Klux Klan aan zijn tweede man James Colescott, een dierenarts uit Indiana, en aan zijn voorganger Samuel Green, een dokter uit Atlanta. In theorie bleef Evans de touwtjes nog in handen houden tot aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het triumviraat slaagde er niet in om de uittocht van leden uit de Klan om te keren.
Na de aanval op Pearl Harbor viel deze trojka uiteen. Evans en Green stelden zich op als patriotten en steunden hun land in de oorlog, terwijl Colescott resoluut de kant koos van de nazibeweging in Duitsland. Colescott werd gesteund door de meerderheid van Klansmen en associeerde zich met de German American Bund. Samen werden alle mogelijke middelen (ook spionage en sabotage) ingezet om de Amerikaanse oorlogsinspanningen teniet te doen. In 1943 organiseerde de Colescott-Klan (die weliswaar niet langer de naam Ku Klux Klan droeg) een antioorlogsbetoging in Detroit die ontaardde in dagenlange rassenrellen. De Colescott-Klan verloor hierdoor de sympathie van de Amerikanen en bracht de traditionele Klan van Evans en Green dermate in diskrediet dat deze geen andere mogelijkheid zagen dan de hele boekhouding van de Ku Klux Klan over te dragen aan de overheid, wetende dat dit de deur open zou zetten voor strafrechtelijke vervolging wegens fraude.
In 1944 werd de Klan – juridisch vormden de Klans van Colescott en Evans-Green nog steeds één geheel – door de IRS, de Amerikaanse fiscus, voor de rechter gedaagd wegens het niet betalen van $685.000 aan achterstallige belastingen. De rechter stelde de IRS in het gelijk en de Klan werd ontbonden. Tegen het einde van de oorlog in 1945 was er van een georganiseerde Klan geen sprake meer.
Nadien zouden de namen 'Ku Klux Klan', 'Klan' of 'White Knights' overgenomen worden door tal van kleine onafhankelijke splinterorganisaties, elk met hun eigen doelstellingen, gebruiken en symbolen.
De befaamde auteur en folklorist Stetson Kennedy infiltreerde kort na de Tweede Wereldoorlog een nog bestaande Klanafdeling. Hij beschreef de codewoorden, contactadressen, vergaderplaatsen en andere geheime Klangebruiken gedetailleerd in de hoop om alle Klanmythes en -legendes zo definitief uit de wereld te helpen. Zijn boekje veroorzaakte een verdere afname van het ledenaantal van de Klan en inspireerde de schrijvers van een populair Supermanradioprogramma om een vierluik te maken waarin Superman het opnam tegen de Ku Klux Klan. Deze ridiculisering van de Klan betekende dan ook zijn doodsteek.
De latere Klans
Na de Tweede Wereldoorlog en de ontbinding van de tweede Klan volgde een periode van heroprichtingen en interne conflicten die op hun beurt weer tot opdoekingen leidden. Nadien kunnen we bij de KKK nog acht (sommigen zeggen vier) andere tijdperken onderscheiden.
Emancipatie van zwarte mensen
In de jaren 1950 ontstond er voor de Klan een eerste groot probleem, namelijk de emancipatie van hun oude slachtoffers, die plots in staat bleken terug te vechten. De zwarte mensen bleven niet langer lijdzaam toekijken en begonnen zich ook te verenigen in burgerwachten en beschermingsmilities. In 1958 kwam het in North Dakota zelfs tot een gewapend treffen tussen de Ku Klux Klan – die een nachtelijke bijeenkomst organiseerde – en de inheemse Lumbee-bevolking. Deze vechtpartij ging de geschiedenis in als de Battle of Hayes Pond en veroorzaakte een identiteitscrisis bij de Klansmen.
In 1966 begon de zwarte predikant Stokely Carmichael met een tournee door gans Mississippi om er overal de Afro-Amerikaanse gemeenschap toe te spreken. Hij predikte de Black Power-leer, die later de grondslag vormde van de Black Panther Party-beweging. Hij stelde dat men blanke agressie enkel maar kan tegengaan door de Klan steevast op te wachten met een geweer in de aanslag. De toepassingen van deze leer hadden grote gevolgen voor de Ku Klux Klan.
In de jaren 1960 vond de Ku Klux Klan weliswaar een nieuwe adem door zich te hervormen en zich voortaan te concentreren op gewapende agressie tegen de Afro-Amerikaanse burgerrechtenbeweging. De bekendste voorbeelden hiervan waren het opblazen van een kerk in Alabama waar zwarte burgerrechtenactivisten samenkwamen in 1963, het vermoordden van drie burgerrechtenactivisten in Meridian in 1964 en het vermoorden van burgerrechtenactiviste Viola Liuzzo in 1964. In 1964 keurde het Congres de Civil Rights Act goed en zo kwam er een definitief einde aan de segregatie in de Zuidelijke Staten.
Infiltratie en geweld
In 1964 begon het Federal Bureau of Investigation met het COINTELPRO-programma dat bestond uit het infiltreren van de Klan om zo te trachten de Klan van binnenuit te doen uiteenspatten. Dit FBI-programma betrof naast de Ku Klux Klan ook alle andere personen en organisaties die het emancipatieproces zouden kunnen verstoren. Aan de rechterzijde van het spectrum was dat vooral de KKK, terwijl aan de linkerzijde vooral de beweging van The Weathermen het moest ontgelden. Zelfs de vredelievende organisatie van Martin Luther King, de Southern Christian Leadership Conference, werd het slachtoffer van COINTELPRO. Het programma slaagde er inderdaad in om de Klan te ontwortelen en de interne strubbelingen te vergroten. Binnen de Klan werd iedereen plots geminacht en verdacht als potentieel FBI-infiltrant, waardoor de organisatie intern verlamd was. De bekendste FBI-infiltrant in de Klan was Bill Wilkinson die het zelfs tot Klanleider wist te brengen.
In de jaren 1970 stond de Ku Klux Klan voor twee nieuwe uitdagingen, met name het fenomeen van praktische desegregatie en de massale immigratie. Om te vermijden dat de desegregatiewetten een lege doos zouden blijven, ging de Amerikaanse overheid over tot desegregation busing of forced busing, het ophalen van zwarte kinderen met bussen om hen af te zetten bij blanke scholen. De Klan pleegde ettelijke aanslagen op deze bussen. De bekendste aanslag gebeurde in 1971 in Pontiac, Michigan waar tegelijkertijd in een depot tien schoolbussen opgeblazen werden. De Klan was – onder leiding van de charismatische David Duke – ook in 1974 actief betrokken bij de South Boston School Busing Crisis. Vooral in Californië organiseerde de Klan dan weer zijn eigen grenswachten – onder leiding van Tom Metzger – tegen de groeiende stroom van Mexicaanse illegalen.
In 1979 vond in North Carolina het Greensboro Massacre plaats waarbij vijf leden van de Communist Workers Party doodgeschoten werden tijdens een anti-Klanbetoging.
In deze periode nam ook het verzet tegen de KKK toe. De auto's van Klansmen werden beschoten, zwarte kinderen lachten de gemaskerde mannen uit. Nagenoeg elke Klanmeeting werd verstoord door acties van gewapende zwarte milities. Elke manifestatie van de Klan werd beantwoord met tegenbetogingen en -geweld.
In 1981 werd Michael Donald door de Ku Klux Klan gelyncht. Dit leidde tot het grootste Klanproces ooit waarbij de United Klans of America, een van de meest toonaangevende splintergroepen van de Klan, veroordeeld werden en nadien bankroet gingen. Deze veroordeling deed twijfels rijzen binnenin de Klan over de eigen kwetsbaarheid en maakte elke strenge centrale hiërarchie voortaan onmogelijk. Vooral na het David Duke-tijdperk zal de KKK uiteenvallen in kleine onafhankelijke Klans.
David Duke
.png)
David Duke manifesteerde zich bij de Ku Klux Klan als een leidersfiguur en schopte het dan ook tot Imperial Wizard in 1974 toen hij de beslissing nam de Klan te moderniseren. Hij riep alle Klansmen op to get out of the cow pasture and into hotel meeting rooms. Hij veranderde de naam Imperial Wizard in National Director en verving bij optredens de lange gewaden door driedelige maatpakken. Ook zwoer Duke meer en meer de gewelddadige acties af om zich volledig te kunnen richten op de politieke wegen. In 1980 stond hij aan de wieg van de National Association for the Advancement of White People (NAAWP), een racistische extreemrechtse politieke organisatie, die door moest gaan als de blanke tegenhanger van de National Association for the Advancement of Colored People (NAACP). In 1989 werd David Duke zelfs verkozen tot parlementslid in Louisiana voor de Republikeinen, hoewel zij Duke geen steun gaven. Duke gold als de laatste echte KKK-leider. Nadien verloor de Klan steeds meer aanhang en kon het steeds moeilijker leden mobiliseren voor acties.
Vanaf de jaren 1990 ontstond binnen de Ku Klux Klan ook een uittocht naar modernere racistische, neonazi en extreemrechtse groeperingen zoals skinheads.
Knights of the Ku Klux Klan
De aanduiding Knights of the Ku Klux Klan is terug te vinden in de naam van minstens tien verschillende op de oude Ku Klux Klan geënte organisaties.
De grootste van deze Klanorganisaties was de prominente Knights of the Ku Klux Klan, Inc. die in november 1915 door William J. Simmons werd opgericht en officieel opgedoekt in 1944 door James Colescott, Samuel Green en Hiram Wesley Evans. Deze Klan zou op zijn hoogtepunt meer dan 5 miljoen leden geteld hebben.
De bekendste en actiefste van deze organisaties was de White Knights of Mississippi die geleid werd door de rabiate negerhater Sam Bowers. Hoewel deze afdeling allesbehalve de grootste was, gold ze wel als verreweg de brutaalste en gewelddadigste. De White Knights of Mississippi waren verantwoordelijk voor ettelijke aanslagen, lynchpartijen, brandstichtingen en moorden, waaronder de moord op de drie burgerrechtenactivistenAndrew Goodman, James Chaney en Michael Schwerner. Deze drievoudige sluipmoord op leden van het C.O.R.E. (Congress of Racial Equality) in Meridian werd uitgevoerd door Klansmen onder leiding van Wayne Roberts, Cecil Price (een lokale sheriff) en Edgar Ray Killen (een lokale dominee). Pas in 2005 – veertig jaar na de feiten – werd Edgar Ray Killen voor deze moorden veroordeeld. De andere medeplichtigen waren al overleden en werden bijgevolg nooit vervolgd of gestraft.
In 1989 verlegden de White Knights of Mississippi hun actieterrein en werd een nieuwe nationale Klan opgericht. Ze wisten zelfs de professionele bokskampioenJohnny Lee Clary (Johnny Angel) uit Arkansas te strikken als nationale Imperial Wizard in de hoop dat zijn bekendheid het ledenaantal weer zou doen groeien. Clary zette het werk van David Duke voort en verscheen te pas en te onpas op de televisie (onder andere in de talkshow van Oprah Winfrey) om het nieuwe imago van de Ku Klux Klan voor te stellen. Clary trachtte de Klan opnieuw te herenigen via een landdag in Pulaski, Tennessee, de geboorteplaats van de oude Klan. Deze landdag ontaardde echter in ordinaire vechtpartijen tussen de Klans onderling. Nadien viel Clary in ongenade toen bleek dat zijn vriendin voor de FBI werkte, waarna hij ontslag nam uit de Klan. Enkele jaren later bekeerde hij zich als herboren christen tot de burgerrechtenbeweging en nam hij volledig afstand van zijn Klanverleden.
In 2005 vormde Thomas Robb de Knights of the Ku Klux Klan om tot de Knights Party die gehuisvest werd in Zinc, Arkansas. Deze afdeling wordt heden ten dage beschouwd als de grootste centraal geleide Klanorganisatie. Alleen de Imperial Klans of America zouden meer leden hebben, maar deze Klans zouden niet beschikken over een daadkrachtige centrale structuur.
De Klan vandaag
Over de macht en invloed van de Ku Klux Klan worden nog vaak debatten en discussies gevoerd in de Verenigde Staten. Ook de media spelen een zeer grote rol in het levend houden van de KKK-mythe – die tegenwoordig tot een volwaardige urban legend (broodje aap) uitgegroeid zou zijn – door te pas en te onpas naar de Ku Klux Klan te verwijzen. De processen van Rodney King en Edgar Ray Killen en de aanslag van Timothy McVeigh in Oklahoma zijn hier slechts enkele voorbeelden van. Ook de vermeende link tussen de Klan, de John Birch Society en de National Rifle Association draagt bij tot het in stand houden van de Klanlegende tot grote ergernis van beide organisaties.
Over het aantal leden van de huidige Klans zijn er maar weinig gegevens bekend alsook over de financiën en de daadwerkelijke slagkracht. Het officiële standpunt van de overheid is er een van doodzwijgen. Een moderne Klan bestaat in hun ogen niet. In 2002 publiceerde de Anti-Defamation League een rapport over Extremism in America waarin stond Today, there is no such thing as the Ku Klux Klan. Fragmentation, decentralization and decline have continued unabated. Desondanks beschouwen vele onderzoekers de Klans nog steeds als de invloedrijkste en machtigste rechts-extremistische organisatie in de Verenigde Staten die nog steeds aanwezig zou zijn just beneath the surface. Vooral in de Zuidelijke staten kan de Klan inderdaad nog op nostalgische sympathie rekenen, maar de marginalisering van de hedendaagse Klan door het White Trailer Park Trash en door de skinheads – die tot het prototype Klansmen verworden zijn – doet deze sympathie wel verder afkalven.
De laatste bekende oud-Klansman die tot voor kort nog altijd actief was in de landelijke politiek was Robert Byrd, een democratisch senator uit West Virginia. Robert Byrd heeft zich al ettelijke malen publiekelijk verontschuldigd voor zijn jeugdzonden en afstand genomen van de Klan. Hij betuigde zijn diepste spijt voor zijn rol als Grand Cyclops en Kleagle (een Klansman verantwoordelijk voor rekrutering) bij de Ku Klux Klan, alsook voor zijn uitspraken uit 1958 – toen hij voor de eerste maal deelnam aan de senaatsverkiezingen – waarin hij de Klan verheerlijkte en alle beschuldigingen minimaliseerde of zelfs totaal ontkende. Byrd stierf in juni 2010.
Versplintering
In de jaren 1980 viel de oorspronkelijke Ku Klux Klan uiteen in tientallen kleinere – sommige louter lokale – splintergroepen die stuk voor stuk de KKK-symbolen en naam overnamen. Elke nieuwe Klan profileert zich als de enige echte KKK-erfgename. Van een centraal georganiseerde Klan is vandaag de dag geen sprake meer. De grootste en invloedrijkste opvolgers van de Klan zijn:
- Church of the American Knights
- American Knights of the Ku Klux Klan
- Imperial Klans of America / IKA Knights of the Ku Klux Klan
- Knights of the White Kamelia
- White Knights of the Ku Klux Klan
- Knights Party
- White Camelia Knights of the Ku Klux Klan
- United Klans of America
- Federation of Klans
- Mystic Knights of the Ku Klux Klan
Er zijn ook nog ettelijke andere kleinere onbeduidende Klangroepjes actief in de Verenigde Staten. Daarnaast kent de VS ook nog een aantal organisaties zoals de National Socialist Movement, de White Aryan Resistance en de Aryan Nations, die elk ook hun wortels hebben in de oude Klan, maar zich niet langer voorstellen als KKK-erfgenamen.
In sommige Klanafdelingen heeft men afstand genomen van het rigide antikatholicisme, terwijl andere afdelingen zelfs het neonazisme of het ultrachristendom (Christian Identity) als nieuwe ideologieën aangenomen hebben.
In juli 2005 werd het huis van een hispanic in Ohio in brand gestoken door onbekenden. Het slachtoffer werd beschuldigd van de verkrachting van een negen jaar oud blank meisje. Kort na het ontstaan van de brand, doken Klansmen op die pamfletten uitdeelden aan de omstanders waarin de latino zwartgemaakt werd.
In 2006 schatte de overheid het totale ledenaantal van alle Klans in de VS op iets meer dan 5000 verdeeld over 158 afdelingen en organisaties in de voormalige Confederatie alsook in het Midden-Westen.
Recentelijk heeft de onafhankelijke American Civil Liberties Union de Klan zelfs ettelijke malen met succes op financieel, logistiek en juridisch vlak ondersteund in allerlei rechtszaken. Hierdoor kan de Klan vandaag de dag nog steeds ongestoord van zijn grondwettelijke rechten en vrijheden blijven genieten. De KKK mag vandaag dus nog steeds rally's, parades en manifestaties in het openbaar organiseren alsook politiek actief zijn.
De Klan in moderne media
Film
- 1915 – The Birth of a Nation (D.W. Griffith) is de verfilming van het racistische boek The Clansman (1905) van Thomas Dixon en schetst het ontstaan van de oude Klan na de Amerikaanse Burgeroorlog.
- 1939 – Uit de klassieke film Gone with the Wind (naar het boek van Margaret Mitchell, met Vivien Leigh en Clark Gable) werd een scène over de KKK weggelaten uit angst voor Congres- en Senaatsleden die lid waren van de KKK.
- 1966 - In de spaghettiwesternDjango staan een op de KKK gebaseerde racistische groep en een Mexicaanse bende tegenover elkaar.
- 1973 – In de James BondfilmLive and Let Die (Guy Hamilton) zegt een zwarte taxichauffeur bij het zien van het gegeven geld: "Hey man, for twenty bucks I'd take you to a Ku Klux Klan cookout!"
- 1974 – In Blazing Saddles (Mel Brooks) geeft men een overzicht van 's werelds ergste misdadigers. Een Klansman verschijnt ook in dit rijtje.
- 1980 – In The Blues Brothers (John Landis) hebben Jake en Elwood het regelmatig aan de stok met Klansmen.
- 1983 – In Porky's II: The Next Day wordt met enkele Klansmen de draak gestoken.
- 1988 – In Betrayed (Costa Gavras) gaat een onderzoeksjournaliste undercover in de wereld van de KKK en zijn lynchpartijen.
- 1988 – Mississippi Burning (Alan Parker) vertelt het verhaal van de moorden in Meridian.
- 1991 – In Fried Green Tomatoes (Jon Avnet) houdt de Klan halt in een klein dorpje waar ze een aantal zwarte mensen lynchen en een rally organiseren.
- 1994 – In Forrest Gump (Robert Zemeckis) is het hoofdpersonage door zijn moeder vernoemd naar "hun voorvader Nathan Bedford Forrest", de eerste Klanleider, ter herinnering dat "sometimes we all do things that, well, just don't make no sense".
- 1995 – In Filmpje! (Paul Ruven) probeert een van de hoofdpersonages in de rechtbank anoniem te blijven met behulp van een Klanpuntmuts.
- 1996 – A Time to Kill (Joel Schumacher) schetst een van de meest intrigerende Klanprocessen in Canton, Mississippi.
- 1998 – In American History X (Tony Kaye) wordt vaak verwezen naar de Ku Klux Klan.
- 1999 – In Austin Powers: The Spy Who Shagged Me (Jay Roach) maakt een Klansman zijn opwachting in een televisieshow.
- 2000 – In O Brother, Where Art Thou? (Coen Brothers) komt een scène voor met een nachtelijke bijeenkomst van de Ku Klux Klan waarbij een zwarte dreigt te worden opgehangen.
- 2000 – In Road Trip (Todd Phillips) worden de reizigers uitgenodigd in een zwarte studentenclub waar ze bang gemaakt worden door hen aan tafel te beschuldigen van connecties met de Ku Klux Klan.
- 2002 – Sins of the Father (Robert Dornhelm) vertelt het verhaal van de Klanaanslag in Birmingham, Alabama.
- 2002 – Bowling for Columbine (Michael Moore, 2002) vertelt de geschiedenis van de VS louter op basis van de KKK en de NRA (National Rifle Association).
- 2003 – Bad Boys II (Michael Bay) begint met een politie-undercoveroperatie bij de Ku Klux Klan.
- 2003 – In Scary Movie 3 (David Zucker) beledigt een blanke rapper zijn Afro-Amerikaans publiek door zijn witte capuchon op te zetten (die op een Klanpuntmuts geleek) en door per ongeluk een Klangroet te brengen.
- 2012 - In Django Unchained zit een scène waar regisseur Quentin Tarantino de spot drijft met een groep KKK-leden.
- 2018 – In BlacKkKlansman (Spike Lee) gaat een politieagent undercover bij de Klan.
Televisie
- De Brits-Amerikaanse verslaggever Louis Theroux brengt in zijn programma's vaak bezoeken aan extreemrechtse organisaties waaronder ettelijke malen de Ku Klux Klan (zie YouTube).
- In de episode "Archie and the KKK" van de televisieserie All in the Family (1971-1979) worden de rekruteringsmethodes van de KKK uit de doeken gedaan.
- In de Meltdown-aflevering van de televisiekomedie Red Dwarf (1988) zien we een planeet waar goede en kwade krachten een oorlog uitvechten. We zien ettelijke Klansmen aan de "kwade" kant.
- In de televisieserie I'll Fly Away (1991-1993) heet een procureur uit het Zuiden Forrest Bedford.
- In een episode van de televisiekomedie Murder, Most Horrid (1991-1999) maakt een geheim moordenaarsgenootschap zijn opwachting dat volledig gebaseerd is op de echte Ku Klux Klan.
- Een ganse aflevering van het televisiedrama Dr. Quinn, Medicine Woman (1993-1998) gaat over het lynchen van een zwarte door de Klan.
- In het derde deel van de miniserie North and South (1985-1994) sluit Cooper Main, de broer van geconfedereerd soldaat Orry Main, zich aan bij de Ku Klux Klan en vecht daarmee tegen Orry's vrouw Madeline, die de lokale zwarte bevolking steunt.
- In de televisieserie Family Guy (1999-heden) zien we een flashback waarbij een zwarte man teruggaat in de tijd en achtervolgd wordt door Klansmen.
- In de animatieserie South Park (1997-heden) wordt vaak verwezen naar de Klan.
- Klanleden werden vaak opgevoerd in The Jerry Springer Show (1998-heden).
- In de documentaire KKK: Inside American Terror (2008) laat National Geographic voor- en tegenstanders van de hedendaagse KKK aan het woord.
- In het Vlaamse reisprogramma Reizen Waes (2013-2015) wordt in de aflevering rond de Route 65 een stop gemaakt bij het hoofdkwartier van de KKK. Presentator Tom Waes interviewt hier de voorzitter van de organisatie.
- In de succesvolle televisieserie Boardwalk Empire (2010-2014) wordt in sommige afleveringen verwezen naar de KKK.
Literatuur
- In het kortverhaal The Five Orange Pips (Arthur Conan Doyle, 1891) leiden een reeks onopgeloste moorden naar de Ku Klux Klan.
- In de NerostripverhalenDe Clo Clo Clan en De wraak van grote Clo beschermen leden van een zekere "Clo Clo Clan", gekleed in witte gewaden, de noordpool tegen vervuiling.
- In het Suske en WiskestripverhaalDe tuf-tuf-club dragen de leden van de criminele tuf-tuf-club dezelfde gewaden als leden van de KKK, maar dan in het blauw.
- Er bestaan nog honderden andere – zowel fictie als non-fictie – boeken waarin de Klan voorkomt of waarin naar de KKK verwezen wordt.
Muziek
- Het satirische lied Your Friendly, Liberal, Neighborhood Ku-Klux-Klan (The Mitchell Trio, inclusief John Denver) is een komische aanklacht tegen de KKK.
- Het nummer Der KKK hat mein Baby weggenommen des Ramones geht es um den Klan.
- Am Ende des Musikclips von Jesus geht von Kanye West ein Klansman setzt ein Kreuz in Brand.
- in der Zahl Wo ist die Liebe? singen Die Black Eyed Peas über die "Bloods", die "Crips" und den "KKK".
- Die Band MU330 hatte mit dem Song einen Hit KKK Hiway in dem der Klan ein Stück Autobahn in . besitzen würde Indiana.
- Das dritte Album Dieses Album stehlen von System herunter enthält die Zahl I-E-A-I-A-I-O, ein Remake eines bekannten Klanlieds.
- Der rassistische Amerikaner country SängerJohnny Rebel sang mehrere Loblieder für den Ku-Klux-Klan.
- die Rockband Zählung der Toten vom Rapper Eis-T hat eine nummer KKK Hündin, über einen Schwarzen, der eine Beziehung mit der Tochter eines KKK-Chefs hat.
- Die Nummer Was ich getan habe von Linkin-Park dreht sich teilweise um den Klan, und Mitglieder des Klans werden im begleitenden Clip vorgestellt.
- Das rote scharfe Chilischoten erwähnen den KKK mehrmals in ihren Liedern, wie in Grüner Himmel von dem Debütalbum: "Hier, über Land, hat der Mensch seinen Plan gelegt / Und ja, er beinhaltet den Ku-Klux-Klan." Auch in der Zahl Die Macht der Gleichheit aus dem Album Blutzucker-Sex-Magik: "Sag was ich will, tu was ich kann / Tod der Botschaft des Ku-Klux-Klan".
Computerspiele
- 2003 - In XIII Der Spieler übernimmt die Rolle eines Yankees und kämpft gegen Klansmen und andere Bösewichte.
- 2018 - In Red Dead Redemption 2 gibt es Gruppen des KKK in der Spielewelt.[1]
Wissenswertes
- Das dreibuchstabige Wort 'KKK' ist einer der wenigen englischen Begriffe, bei denen drei identische aufeinanderfolgende Buchstaben getrennt ausgesprochen werden. Die allgemein akzeptierte Aussprache ist "kay-kay-kay", während die üblichen englischen Ausspracheregeln "triple-kay" verlangen würden.
- Im Verpackungsdesign von Marlboro-Zigaretten nach urbane Legenden Hinweise auf den KKK.[2]
Weiterlesen
- Ingalls, Robert P. Hauben: Die Geschichte des Ku-Klux-Klan, New York, G. P. Putnams Söhne, 1979
- Newton, Michael und Judy Ann Newton: Der Ku-Klux-Klan: Eine Enzyklopädie, New York & London: Garland Publishing, 1991
- Wade, Wyn Craig: Das stolze Kreuz. Der Ku-Klux-Klan in Amerika, New York, Simon & Schuster, 1987
Für die reaktionär Mentalität der Konföderierten Staaten rund um den Amerikanischen Bürgerkrieg siehe
- McPherson, James M.: Schlachtruf der Freiheit. Die Ära des Bürgerkriegs, New York, Ballantine Books, 1988
Der KKK wird zum Beispiel in vielen allgemeinen Geschichtsbüchern über die USA ausführlich behandelt
- Tindall, G. B. & Shi, D. E.: Amerika. Eine erzählende Geschichte, New York, Norton, 1997
Siehe auch
- Amerikanischer Bürgerkrieg
- arische Rasse
- Christliche Identität
- Geschichte der Vereinigten Staaten
- Jim Crow Gesetze
- Busboykott von Montgomery
- Nationaler Verein zur Förderung farbiger Menschen
- Neonazis
- Sturmfront
Externe Links
Kundenorganisationen
Geschichtsseiten
- Spartacus Educational: Geschichtswebsite für Schüler über den Ku-Klux-Klan
- Geschichte des KKK nach einem Sympathisanten der Konföderierten
- Film auf Youtube: Ku-Klux-Klan: Eine geheime Geschichte
Bürgerrechtsorganisationen
- Bericht der Anti-Defamation League über den Ku-Klux-Klan
- Bericht des Southern Poverty Law Center über den Ku-Klux-Klan
Anti-KKK-Websites
- Bericht der konservativen Wahrheitsorganisation über den Ku-Klux-Klan
- Anti-Klan-Website von Johnny Lee Clary, dem ehemaligen Führer des KKK
Quellen, Anmerkungen und/oder Verweise
|
| Siehe die Kategorie Ku-Klux-Klan von Wikimedia Commons für Mediendateien zu diesem Thema. |
| Hör mal zu | (die Info) |
